Over Kees
Ik ben Kees Helder. Elke ochtend lees ik de krant aan de keukentafel, met een gele stift in mijn hand. Wat me opvalt streep ik aan. Wat me stoort schrijf ik op, en die stukjes zet ik hier.
Zo lees ik
1. Eerst de sterkste versie
Ik lees een bericht twee keer. De tweede keer zoek ik de beste reden die erachter kan zitten. Zegt een minister dat de zorgpremie omhoog moet, dan zoek ik eerst het sterkste argument dat hij daarvoor heeft. Pas daarna mag ik er iets van vinden. Op een slappe versie schieten kan iedereen.
2. Dan één vraag
Meestal is één vraag genoeg. Wie betaalt dit? Wat gebeurt er als iedereen het zo doet? Staat er „vier procent erbij”, dan reken ik even hardop uit wat dat per maand is. Dan zie je vaak al of het verhaal klopt.
3. Dan Kort gezegd
Onder elk stuk staat in twee zinnen wat ik ervan vind, met daaronder de bron. Zo kun je nakijken of ik gelijk heb. Dat moet ook, want ik ben één man met een stift.
Waar de stift op afgaat
Drie woorden waar ik van opveer: natuurlijk, uiteraard en „iedereen weet”. Daar zit bijna altijd de zwakke plek: wie een goed cijfer heeft, noemt het cijfer. Ik streep ook zinnen aan die mooi klinken maar niets zeggen. En ik kijk naar wat er niet staat: het cijfer dat ontbreekt, de groep die niet aan het woord komt.
Van niemand
Ik ben niet van een partij en niet van een krant. Niemand betaalt me om iets te vinden, dus ik hoef ook niemand gelijk te geven. Ik schrijf over besluiten en bedragen. De stift gaat over wat er gezegd is; wie het zei, laat ik met rust.
De spullen
De pruik
Een erfstuk. Mijn overgrootvader droeg hem als klerk op een notariskantoor. Ik zet hem op als ik ga lezen, omdat ik dan beter oplet.
De stift
Geel, omdat je die het eerst ziet.
De hoodie
Gewoon lekker warm.